Op de campus aangekomen tref ik de jongen die alles regelt. Peter zit in een rolstoel en heeft polio. Hij legt me alles uit en neemt me zelfs mee de stad in om wat te gaan eten. Hij stelde me voor aan al z´n vrienden en s´avonds ben ik uitgenodigt bij al z´n vrienden om een biertje te gaan halen. Maar of dat wel zo verstandig is na 55 uur op met 2 uur slaap en alleen maar vliegtuigvoedsel... Dat vliegtuigvoedsel is trouwens niet echt geweldig, vooral de bacon egg langs je laten gaan, daar krijg je heus geen spijt van.

Tegen de avond ga ik noodles maken in de student lounge, waar een zithoek is met de tv, tafel met kranten en de keuken. Ik heb die middag Noodles gekocht, hot and spicy. Achterop staat een warning: ´the pepper is really hot´, dus ik doe er maar een kwart in. Nou, jezus, HEEET!!! De volgende keer maar niet, sjongejonge, er leek geen einde te komen aan die waterkraan. Tijdens het eten wordt ik uitgenodigd door een van de leidsters Petra voor de ´new student party´ waar ik na het eten ook beland. Het leuke is dat alle leiders van dit gebouw zelf ook (vierdejaars) studenten zijn en betaald krijgen om hier te wonen. Ze begeleiden internationale studenten en ook gewone binnen dit gebouw. Op de party gaan we het bierspel doen alleen heb ik geen bier (wat hier erg duur is trouwens). Een nieuwe Noorweegse jongen geeft me een Heineken en ik doe vrolijk mee aan de game. M´n eerste biertje hier viel er ook goed in. Een persoon deelt per persoon de kaarten uit met een vraag, zwart of rood. Zeg je rood en de kleur van de kaart is zwart, moet je een slok nemen. Daarna was de vraag wat voor soort kaart, shoppen, hart, klaver of ruit. Nu had je twee kaarten en moest je zeggen of de volgende kaart ertussen zit of erbuiten. Je hebt bv. een 5 en een boer, en je zegt van erbinnen en het is een 2, dan moet je een drinken omdat hij niet tussen de 5 en de boer zit qua waarde. Vervolgens worden er twee kolommen kaarten uitgelegt waarbij elke rij een biertje is. Degene die uitdeelt mag dus zelf weten hoeveel rijen hij/zij neerlegt. Elke rij is +1 biertje. Ook wordt er een waarde aan de kolom gegeven. Zo kan de linker ´drink´ zijn en de rechter ´donate´ of andersom. De eerste linker kaart wordt omgegooit. Heb je dezelfde kaart (dat wil zeggen een van dezelfde waarde, zoals een 9, het maakt dan niet uit wat voor 9 het is), dan neem je 1 slok bier. De rechterkaart wordt omgelegt, heb je deze, dan moet je 1 biertje weggeven. De twee kaart van de linker rij wordt omgegooit, wie deze kaart heeft moet nu 2 slokken drinken. De twee rechterkaart komt daarna en wie deze kaart heeft moet 2 slokken weggeven. En zo gaat het door net zolang totdat de rijen opzijn. Het is vooral lullig als er 8 rijen zijn en er twee zijn die 8 mogen weggeven. Het was volgens mij erg logisch dat Doug deze dubbele porsie kreeg. Na het spel 2x gespeeld te hebben ben ik tijdens het derde spel door m´n biertje heen (heb maar rustig gedronken omdat ik er maar 1 had). Dan maar Jack Daniels en ik schenk er een in. Ook m´n eerste wiskey is heerlijk. Daarna gingen ze Circle of Death doen, het was meer een Oval of Death, maargoed. Kaarten in het ´rond´ leggen, een ertussenuit pakken en in het midden leggen. Wie de cirkel verbreekt moet in z´n blote bast een dansje doen of id. Aan elke kaart is een waarde vastgesteld, zo is een boer een duimenkoning, en is een 5 kaart vijf slokken bier. In Nederland heet dit het bierspel. Dit spel doe ik maar niet mee, want als ik wiskey net zo moet gaan drinken als bier dan hou ik het geen twee rondes vol denk ik. Als de game afgelopen is vertrek ik samen met het Mexicaanse meisje en we gaan slapen.

Plotseling valt er een glas uit m´n bril. Ik balen natuurlijk, want had dat nou niet thuis kunnen gebeuren, dan had ik dat gekloot hier niet. Ik op zoek naar iets waarmee ik hem weer dicht kon draaien, want alleen het schroefje was losgeschoten waardoor het omhulsel los stond en het glas eruit viel. Met een schaartje kwam ik een heel eind, maar dat was niet genoeg. Ik op zoek naar m´n Zwitsers zakmes die ik gekregen heb voordat ik hierheen ging, nergens te vinden... Fuck. Ik naar beneden, naar Petra en Peter, nee, zij hadden ook niks. Peter zei dat hij een zakmes had en inderdaad, net zo´n Zwitsers zakmes. Ik gebruikte de pincet en alles kwam weer goed. Daarna vertrokken richting de bioscoop om kaartjes te halen voor vier films en langs de slijterij om bier te kopen. Een sixpack blikjes Heineken 13 dollar! Dat is een dikke 7 euro! Maar die tegenvaller compenseerden ze weer door de 33cl flesjes Grolsch `maar` 11,50 dollar te maken (een euro goedkoper). Dus ik koop, natuurlijk met heel veel tegen zin en spijt de flesjes Grolsch in plaats van de blikjes Heineken... ;) Bij terugkomst was het half 8 en mijn maag begon langzamerhand te rommelen. Ik pak een paar broodjes en besluit morgen wel weer gezond warm te gaan eten. S´avonds loop ik nog even naar de lounge en de film Paycheck is bezig met zijn laatste halfuur. Na deze, hoe zou ik hetzeggen, Amerikaanse actiefilm uitgezien te hebben ga ik weer naar boven aan het werk. Rond 12 uur ga ik op bed en wordt om half 3 gewekt door een sms. M´n vader en broertje vertrekken morgen voor een maand op vakantie richting oost-europa. Na wat sms verkeer kon ik maar niet slapen en ben tot 8 uur wakker geweest om er vervolgens uit te gaan. Toch viel het me mee hoe moe ik was en ik was voor het eerst niet duizelig.

Na de lunch ben ik terug gelopen met de Duitse jongen en de Oostenrijker. Samen zijn we langs de International Student Office geweest om onze verzekeringen te regelen. $250,- voor een semester. Maar ik had al een ´super´ reisverzekering afgesloten in Nederland á 52.50 per maand, dus ik hoopte dat die kosten er ook niet nog eens overheen kwamen. Gelukkig stond Gouda verzekeringen op de ´Approved Insurance List´ maar echter bij het land Norway... Hmm. Hij zou het nog verder uitzoeken en om half 5 moet ik daar weer terug zijn. De Oostenrijker gaat fitnissen met de Fransman (Cedrick) die we ook hadden ontmoet tijdens de lunch. Ook ik wordt meegevraagt door de Oostenrijker maar kan niet omdat ik nog langs de International Office moet. Ook zal ik nog schoenen moeten kopen en some sporting clothes. Als ik in de International Student Office aankom zit het Mexicaanse meisje er ook weer (Claudia). Zij zit te wachten totdat ze met dezelfde kerel als mij kan praten over haar courses. Nadat mijn verzerkering gelukkig is approved gaan we beiden naar The Warehouse waar ik m´n sportkleren goedkoop kan kopen (aldus Petra) en Claudia heeft een wekker nodig omdat ze die nog niet heeft en het misschien toch wel handig is als je vroeg op moet. En het is erg goedkoop at The Warehouse. Ik heb 60 dollar (34 euro) betaald voor een stel sportschoenen ($30), een broekje, shirt en twee handdoeken. We lopen terug all up to Queenstreet (een 2 á 3 km) en daarna nog ongeveer een kilometer om bij Wellesley te komen.

Ik eet een broodje en vertrek richting de Library Cinema om ´A Decent Factory´ te zien waar ik gister al een kaartje voor had gekocht. De film was eigenlijk best wel voorspellend als je het stukje in het blad van het filmfestival gelezen had. "Can a corporation balance profit-making and social responsibility? With Western multinationals outsourcing production to countries with cheaper labour, inferior working conditions and loose environmental standards, this is a central question for corporate managers, investors and customers. In Thomas Balmés´ revealing film, Finnisch cellphone giant Nokia gets more than it bargained for when it decides to audit one of its Asian suppliers. Leading the mission is Nokia´s recently hired Ethics and Environmental Specialist who travels to Shenzhen, China to meet with the European and Chinese managers of a local factory and tour their facilities. The consultants don’t have to dig too far to unearth numerous violations of the already lax Chinese laws on minimum wage and working conditions... With surprising humour, Balmés presents the awkward dance between the probing Nokia inspectors and uneasy local managers, fashioning a perceptive insider’s look at a not-so-decent factory that gives new meaning to the phrase ´Made in China´" Een film over hoe de fabrieken functioneren in de lage lonen landen als China. Nokia is hier het middenpunt omdat deze dit onderzoek naar de productie omstandigheden opstart. Nokia is ongerust over hun reputatie als het naar voren komt dat ze produceren in lageloon landen in fabrieken die zich niet aan de regels houden. Nokia wordt voor twee keuzes gesteld; beweren (tegen de werkelijkheid in) dat ze goed bezig zijn en dat alles via de regels verloopt, of dit onderzoek doen en proberen hun productielijn cq de fabriek te laten functioneren zoals het volgens de wetten hoort. In de film kwamen de dingen naar voren die iedereen over het algemeen wel weet. Zo worden de ´workers´ onderbetaald (behalve als ze overwerken, dan verdienen ze net minimum) en zijn de omstandigheden niet erg goed. Zo moeten alle werknemers op de fabriek wonen en zitten ze met 8 man op 1 kamer. De douche is bijvoorbeeld boven de wc en is de waterplaats van de fabriek in de toiletten met daarin ook het chemisch afval waar de drinkbekers gewoon opstaan. Ook mogen de mannen (10%) niet naar de vrouwen (90%), maar andersom wel. Ze mogen dan niet bij elkaar slapen en zodra ze een kind krijgen dan zal ze een abortus moeten doen of ontslag nemen omdat de directeur van de fabriek getekend heeft voor de ´birth control statement´. Ook kwam duidelijk naar voren dat de managers zich van veel dingen duidelijk bewust zijn maar gewoon erg laks zijn. Ze verzinnen een smoes om bepaalde dingen te verklaren, zoals dat er geen contracten zijn met de werknemers omdat de fabriek zich niet aan (sommige) wetten houd en ze daarom geen contracten mogen maken. Ook komt de overheids inspectie eenmaal per jaar maar die zegt er niks van. Een film die duidelijk visualiseert wat we al wisten. Het is erg handig om ook beelden te hebben bij de verhalen die je kent, nu heb je gezien hoe het er echt aan toegaat. Nadat ik thuiskom pak ik een Grolsch en ga slapen.

Gelukkig was ik nog op tijd terug om naar de film te gaan. De film heette ´Paradise Now´ en gaat over zelfmoordenaars in Israel. "The two young Palestinian suicide-bombers at the centre of this provocatively adrenalised film are hardly the fundamentalist zealots of legend. Khaled and Saïd have grown up together in Nablus and work for a pittance at a garage. They seem less threatening than testy, two guys at a loose end in a depressingly stunted environment. Both have signed up to serve the cause, despite the passionate objections of their friend Suha, daughter of a celebrated martyr. When they're given a night's notice that they're being sent to Tel Aviv in a retaliatory strike at Israeli military, they are ordered to act naturally, to conceal from their families and friends that they are about to die. The air of unreality about what's been set in motion becomes more and more unnerving as they´re briefed, fitted out as human bombs and film their stilted martyr's statements. Once they are loose in the field director Hany Abu-Assad wracks up the suspense, compounding their moral panic - can they both actually go through with this? - with our own terror of impending detonation." De film was erg mooi gefilmd en volgens mij heb ik niet eens muziek gehoord! Twee garage mederwerkers leven een gewoon, relaxed leventje en de mooie Suha komt regelmatig met haar auto die kapot is. Ze vind Saïd wel leuk maar die moet er niet zoveel van weten. Op een dag krijgen ze bezoek van een bekende en ze horen dat ze naar Tel Aviv moeten. Ze vertrekken van huis en doen hun martyr´s statement. Een verhaaltje dat het van god moest met een mitrieur in hun handen. Ze krijgen een laatste uitgebreide etensmaaltijd en worden netjes geschoren en in pak gehesen. Saïd was vanaf het begin niet erg zeker maar omdat het van god moest was het DUS goed. Hij moest blij zijn dat hij de uitverkoren is. Z´n vriend Khaled was erg zeker van de zaak en pepperde Saïd een beetje op. Ze gaan met hulp de grens over door opengesneden hekken. Aan de andere kant staat zoals gezegd een auto te wachten maar er komt ok een patroeille wagen aan. De auto die stond te wachten rijd snel weg en de heren zorgen ervoor dat ze als de bliksem terug komen aan de andere kant. Daar kan Khaled nog net op tijd de brengauto halen die wegrijd omdat er ook een helikopter aankomt. Saîd rende later weg en trof slechts een lege plek waar de auto hoorde te staan. Hij gaat weer over de grens naar de Tel Aviv kant en wacht bij een bushalte. Mensen kijken hem raar aan en als ze in de bus zitten gaat hij weer terug naar ´zijn´ kant van de grens, terug naar z´n woonplaats. Ondertussen zoeken de mensen naar Saïd en gaat Khaled alleen op onderzoek uit. Als hij maar niet opgepakt is (met al die explosieven op z´n lichaam), dit zou alle plannen laten mislukken van deze grote en goed geplande actie. De explosieven konden ook niet afgedaan worden omdat dit een nieuwe techniek was. Zodra je hem probeerde te ontmantelen ontplofde het zowieso. Khaled en Saïd lopen elkaar een paar keer net mis en wanneer Saïd bij de garage is om te vragen of Khaled daar geweest was komt toevallig Suha weer aanzetten maar haar auto. Saïd repareert het en rijd met haar mee. Hij is anders dan anders en Suha ondervraagt hem in de auto. Saïd geeft haar een eerste kus en stapt zomaar de auto uit. Op datzelfde moment vraagt Khaled aan de garage maker of Saïd is geweest en hem wordt verteld dat hij met de dame is vertrokken. Hij gaat naar Suha´s huis om op hem te wachten. Wanneer ze thuiskomt vraagt ze wat er met Saïd is en ziet dat hij ook opeens een pak draagt en er anders uitziet (westers, geschoren, haar kort). Ze trekt z´n overhemd open en treft daar de explosieven aan. Ze wordt erg boos dat het op deze manier moet want ze probeert zelf met haar gemeenschap de gelijkenissen in Israel via de normale manier op te lossen. Ze vind de zelfmoordaanslagen maar niks en praat op Khaled in. Khaled denkt dat Saïd naar z´n vaders graf gaat omdat hij daar vlakbij op een bepaalt punt afgezet is door Suha. Daar is hij inderdaad en samen gaan ze naar de ´schuilplek´ van de terroristen. Daar besluiten ze alsnog te gaan en zo gezegd zo gedaan. Ze worden de grens weer over gesmokkeld en worden gedropt in Tel Aviv. Daar aangekomen twijfelt Khaled of dit inderdaad wel zo´n goed idee is zoals Suha vertelde. Maar nu is Saïd erg zeker van z´n zaak. Toch belt Khaled de auto weer terug om naar het eigen land te gaan en ook Saïd zegt (tegen zijn zin in) dat hij terug wil. Op de parkeerplaats laat Saïd Khaled eerst instappen en doet vervolgens de deur dicht. Hij schreeuwd naar de bestuurder te vertrekken en daar vertrekt Khaled in de auto en Saïd gaat de stad weer in om de bus te zoeken. Als eindshot zie je Saïd zitten in een bus met vele militairen en er wordt langzaam ingezoomd op z´n ogen. Plots wordt het scherm wit en de aftiteling begint. Een indrukwekkende film waar je wel even over nadenkt na afloop. Nu heb je ook een beeld bij de verhalen en ook een idee met wat voor achtergrond zoiets gedaan wordt. Het scheelt dat alles wat god wil goed is en dat je dat maar domweg moet volgen natuurlijk. Hij heeft jou uitgekozen dus je moet ook nog blij zijn ook. Hij zal na de zelfmoord opgehaalt worden door twee engelen en happy ending voor hem natuurlijk. Na deze film kom ik er echt acher hoe blij ik ben dat ik daar niet woon en al helemaal dat ik geen geloof heb. Wanneer ik terugkom op Mt Terrace staan veel mede-gebouw genoten buiten en ik ga nog even buiten staan lullen met een Grolschje erbij.

Vervolgens naar de gym met de Oostenrijker en de Fransen en rond 6 uur moet ik richting de film 'Sorceress of the New Piano'. Een film over een toy-piano pianist. "Margeret Leng Tan, charismatic diva of the avant-garde piano's, provides a seriously enlightening crash course in her repertoire in this highly entertaining documentary portrait. She strikes the keys with the full length of her forearm, leans into the Steinway to pluck the strings, or manipulates the bolts en pegs in a 'prepared' piano to the rigorous instructions of mentor John Cage, matching evangelical zeal with unerring musicianship. Singapore-born, now New York-based, she was a classical prodigy who converted early to the adventurous experimentation of composers Cowell Cage and Crumb, the "Three 'C's" whose works she illuminates so vividly in this film. "I loved Sorceress of the New Piano! Margaret Leng Tan is one of those rare, nay unique, artists whose passion and creative awareness help her audience discover and appreciate the most intriguing, under-known music of the 20th century in Evans Chan's mesmerizing documentary." Grappig is dat voordat de film begint er een drietal toy piano's op het podium staan. De director van het filmfestival komt achter de microfoon en kondigt Margaret Leng Tan aan. Ze komt het podium op en speelt driekwartier op de toy piano's. Ze kan wel spelen, alleen het geluid van de toy piano's is niet uit te staan. Het klinkt hetzelfde als zo'n deurbel. Ding Dong. Na haar optreden begon de film. De camera kwaliteit was slecht, filmtechnisch ook en de montage was superslecht. Een leuke film omdat het over iets unieks gaat, maar ik hoef hem niet weer te zien.

Omdat deze film zo uitliep moest ik weer rennen om kaartjes van m´n kamer te gaan halen voor de volgende film. Ook moest ik nog eten en daar had ik een krappe 10 minuten voor. Samen met Claudia ga ik naar 'The World'. Een film over China nu. "The World, set in a vast global-replica theme park in Beijing, is the first officially condoned film by the celebrated young director of Xiao Wu and Unknown Pleasures, and his first to deal with city life. "China's headlong rush to modernise continues to throw up endless problems and contradictions, not least the awkward gap between the country's wishful image of itself as a sophiscated 'developed nation' and the widespread desire among Chinese people to travel abroad or, preferably, emigrate. Jia Zhang-ke addresses that gap head on... Tao (Zhao Tao) is a singer and dancer in the park's shows; her boyfriend Taisheng is one of the security guards... Around them are assorted go-getters, gangsters, social climbers and sleaze balls, all of them as emblematic of 'New China' as the villagers who flock to Beijing to earn big money doing dangerous jobs in the construction industry. As a snapshot of China at a particular moment, this is in sharp focus. As a movie, it's highly original and brilliantly achieved." Deze film is tot nu toe een van de mooiste films die ik gezien heb, prachting filmwerk, goede muziekondersteuning en een erg goed verhaal. Je zit duidelijk hoe de Chinese wereld in elkaar steekt en hoe man/vrouw met elkaar omgaan. De mannen willen de touwtjes duidelijk in handen houden en de vrouwen worden nauwelijks vrijgelaten. Het stel Tao en Taisheng staan in het middenpunt van deze film. Hun relatie gaat redelijk. Taisheng loopt wat te hard van stapel en Tao maakt het uit. Een dag later komen ze elkaar weer tegen en Taisheng drinkt er op aan om dat Tao het moet vergeten en ze gaan als stel weer verder. Ondertussen ontmoet Taisheng ook een andere meid waar hij ook regelmatig is. Tao heeft weer alle vertrouwen in haar vriend maar als ze zegt dat Taisheng haar nooit mag verlaten zegt hij dat alles in het leven onzeker is en dat je alleen op jezelf kunt vertrouwen/rekenen. Tao zegt daar niks op als ze samen romantisch in bed liggen. Wij weten als kijkers dat hij ook een andere vrouw regelmatig bezoekt en haar ook leuk vind, dus betekenen zijn woorden heel wat anders dan voor Tao. Een collega van Tao heeft ook een vriendje en die twee zitten altijd te bekvechten. Het meisje moet steeds zeggen waar ze geweest is als ze even alleen weg is. Op den duur loopt hun relatie hierop stuk. Toch krijg je een ogenblik later te zien dat ze gaan trouwen! Tao wil nu ook trouwen en zegt dit tegen Taisheng, hij vind dat dat nog wel even kan wachten. Op de bruiloft is Taisheng even naar buiten gelopen en Tao leest onderschuldig een nieuw bericht op zijn telefoon die op tafel ligt. Een sms van die vrouw die hij regelmatig bezocht. ´Ik zal je nooit vergeten´. Ze heeft nu een visum gekregen en vertrekt naar Frankrijk. Tao vertrekt zonder goedendag te zeggen tegen Taisheng en gaat naar het appartement van het getrouwde stel om op het huis te passen. Taisheng komt s´avonds daar ook plots aan de deur en vraagt wat er mis is met Tao. Ze zegt niks en de volgende shot is een vroege ochtendshot waarbij er twee mensen uit een deur worden gedragen. Allebeide zijn ze vergast door een gaslek. Grappig is dat in het park waar ze werken 5 landen zitten. De slogan is 'give us a day and we'll show you the world'. Zo staat er een Eifeltoren die drie keer zo klein is, de Big Ben, de Londen Bridge, een stel pyramides, het Vaticaan, de toren van Pisa (en natuurlijk proberen alle toeristen de toren terug te duwen) en is New York ook deels nagebouwd. Grappig dat hun de twin towers nog wel hebben. Als je deze film ergens kunt kijgen/downloaden moet je dat zeker doen en hem gaan kijken.

Nadat deze film afgelopen is gaan Claudia en ik naar een grote groep mensen die in de Escape uit zouden gaan. Bij de haven aangekomen was het even zoeken maar aangekomen waren er veel van de campus. Één van de Fransen, de Oostenrijker Gernot, T-bone, de hele groep Zweden en de Mexiaanse vrienden van Claudia. Één van de Mexicanen was ongeveer twee meter en een echt behoorlijk fors. Tot twee keer toe sloote hij me 'zacht' aan waardoor ik m'n halve biertje en wiskey over me heen kreeg. Het was nothing personal en het leek me niet zo verstandig ruzie te gaan maken... Bij deze bar is het erg goedkoop op woensdag, 3 dollar voor alles! (ook wiskey!) Na daar een halfuur te zijn geweest gaan we met de hele groep naar de Globe. Onderweg kwamen we een winkelwagentje tegen en T-bone kon het natuurlijk niet laten om erin te gaan zitten. De Globe was wel een leuke tent maar wat duurder (5 euro voor een wiskey). Tegen drie uur gaan T-bone en ik naar huis en derest feest nog even door.